Η αμπελοοινική κληρονομιά της χώρας

Ελλάδα και κρασί, συμπορεύονται εδώ και χιλιετίες. Σ’ έναν τόπο όπου αυτό το θεϊκό δώρο του αμπελιού συνοδεύει την ιστορία και τον πολιτισμό του, είναι λογικό και επόμενο να έχει διαμορφωθεί μια αμπελουργική και οινοποιητική παράδοση με ρίζες και συνέχεια.

Ο ελληνικός οινικός πολιτισμός δεν είναι αποσπασματικός ή τυχαίος. Μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό, η βαθιά γνώση επάνω σε κάθε στάδιό του: την καλλιέργεια, την οινοπαραγωγή, τη νομοθεσία, το εμπόριο και φυσικά την τέχνη του κρασιού. Αφετηρία αυτής της μακρόβιας και ζωντανής κληρονομιάς, αποτελούν φυσικά οι αρχαίοι πρόγονοί μας. Η εξέχουσα θέση που κατείχε το κρασί στην αρχαία Ελλάδα, τεκμηριώνεται από μια σειρά στοιχείων: από τις πρώτες ονομασίες προέλευσης, τα σχετικά συγγράμματα, μέχρι την παρουσία και σημασία των οινοχόων.

Φυσικά, η συνέχεια αυτής της μακράς οινικής ιστορίας δεν θα μπορούσε να μην μαρτυράται μέχρι και σήμερα. Τα κείμενα της αρχαίας γραμματείας αναφέρουν -ανάμεσα σε άλλα- και τα φημισμένα κρασιά με τα τοπωνύμια Τορώνη, Άκανθος, και Όλυμπος. Κρασιά, που αποτελούν τους προγόνους των σημερινών, που προέρχονται από την νομοθετημένη πλέον Ονομασία Προελεύσεως “Πλαγιές Μελίτωνα” Ανωτέρας Ποιότητος.